چه اندازه این جدال همیشگی خواستن و نداشتن دردناک است ...

                     دل درد را هم به درد می آورد دل پر درد من ...

        درد اغلب آدم های امروز بی دردی ست و من هرچه آنان درد ندارند،دارم...

 این بار با "سلام" شروع نمی کنم زیرا سلام آغاز است و من رو به پایانم ...

                              من چگونه می توانم آغاز کنم در حالی که آغاز خود را ندارم؟!

پاک بی همتای من!آسمانی ترین وجود زمینی دنیا!

        بزرگ شدی برایم؛از همیشه بزرگ تر و این از وسعت روحت بود نه احساس من ...

من تو را بزرگت نکرده ام،با تو بزرگ شدم ...به بی نهایت رسیدم ...

اما با این همه،احساسم در برابر روح بی کرانت ذره ای هم نیست ...هیچ نیست ...

                                می دانی؟ همه به تو که می رسند،هیچ می شوند زیبا!

                                                       تو همه چیز بودی و هستی و نیستی ...

کاش ...

از همه ی "ای کاش ها" نا امید گشته ام ...دیگر هیچ آرزویی ندارم جز لبخندت نازنین!

پناه لحظه های من!بخند!حتی اگر دلیلی برای شادی نیافتی،به من بخند اما بخند!

                  من این جا لبخندت را از فرسنگ ها فاصله احساس می کنم ...

                                                                       می بینم ...آرام می شوم ...

آشنای لحظه های من!می دانی که لحظه هایت برایم آشناست ...

بی وفایی آسمانت را ببخش ...گرچه تو همواره بخشیدی و من باز خطا کردم ...

                                   اما این بار دل شکن و دل نشین است خطای من ...

               خطایم وفا به عهدیست که با معبودمان بسته ام... از من مخواه که پیمان بگسلم!

بی تو بودن دیگر چیزی برایم نگذاشته است که بگویم ...این جا هیچ ندارم مگر " تو " را ...

قشنگ ترین نیاز بی نیاز از من!

                روح مهربانت ماندگار ترین یادگار لحظه های بودن من است ...

                     از هستی من تنها همین مانده؛من هیچ شدم در تو ...

                                             پنهان شدم در پیدای عشقت بی همتای قلب پاییزی من!

                  عشقی که وسعت کوچکش را وام دار مهربانی نگاه تو ست ...

آرام نمی شود دلم ... لحظه به لحظه یادت شراره های آتش عشقم را سوزنده تر می کند ...

                             من یقین دارم این آتش جاودان خواهد بود

                                         و تا خاکسترم را بر باد ندهد،آرام نخواهدنشست ...

          من به این سوختن دلخوشم...پس ملامتم نکن معنای سکوت پر معنای من!

                              ناآرامی واژه هایم را ببخش آرامم!

                                                   گمان مکن که بی تو ...

                                                                         بی تو ..

                                                                                       ...

پ ن ۱: مطلب قبلی به احترام خواسته ی یه بی وفا حذف شد!

پ ن ۲: معمولا" سعی می کنم دست نوشته هامو این جا ننویسم اما این بار قانون شکستم!

پ ن ۳: این زندگی غـــم زده غیــر از قفسی نیست

         تنها نفسی هست ولی هـــم نفسی نیست

         اینقـــدر نپرسید: " کجا رفت؟ " و " کی آمد؟"

         اشعار پراکنده ی من مال کسی نیــست(؟!)