تنفس سخت مي شود گاهي ...

        لحظه هايم بي تابند ...دنيا هرچه داشت،برايم رو كرد ...

آه!

مهربان خداي من!

                   اين چه درد عظيمي ست كه صبرم را به زانو در آورده است؟

بي وفاييش قرار را از من ربوده،كاش مي دانست ...

                                                                    كاش تنهايم نمي گذاشت ...

               كاش مي دانست سخت مي شود تنفس بي او ...

سخت مي شود تنفس

 آن گاه كه مي فهمي براي خوشبختي ات،فراموشت مي كنند ...

سخت مي شود تنفس آن گاه كه در مي يابي براي مقدساتت مقدس نبوده اي ...

                                                       سخت مي شود ...

آري!

اكنون من از آن "دوباره ها" شدم؛از آن ها كه ...

بگذريم!

                   يك عمر گفتم و كسي نبود كه بشنود اين بار نگفتن پيش مي گيرم!

                                  نگفتن به قيمت پايان يافتن همه چيز ...

                                                            همه چيز كه برايش هيچ هم نبود ...

به قول غريبي:

            از هياهوي واژه ها خسته ام؛

 من سكوتم را از اوراق سپيد آموخته ام؛آيا "سكوت" روشن ترين واژه ها نيست؟!

            هميشه در خلوت مرگ را مجسم ديده ام ...

                                                  آيا "مرگ" خونسردترين واژه ها نيست؟

تا چشم گشودم،از چشم زندگي افتادم.

شبي - شايد امشب -

                        زير نور يك واژه خواهم نشست

          نام خونسرد معشوقم را روي حواس پنج گانه ام خال خواهم كوفت

                         و هم زمان

                                   پايين آخرين برگ خاطراتم خواهم نوشت:

                                                                                           پايان ...

سلام تيم!

بله،درست شنيدي!هيچ پسوندي كنارت نمي نويسم چون گريه ي بغضم را در آوردي!اصلا" مي داني؟بعضي ها نمي توانند بفهمند كه من دارم براي يك تيم محترم نامه مي نويسم.تو واقعا" به فكر بدبخت هايي كه در آفتاب و احتمالا" برف،حنجره هايشان را با تو خراش مي دهند،نيستي!نگذاشتي خوشي اين بازي لا اقل از گلويمان پايين برود؛ خسته نشدي از بس كه باختي؟!فكر تيترهاي فردا نيستي؟!فكر حرف آن هايي را كه منتظر فرصتند نكردي؟

كاش دلمان مي آمد با تو قهر كنيم.يعني كار تو به جايي رسيده كه صعودت از گروه به عنوان دومي هم برود در پرده ي ابهام؟!تو مي داني دق يعني چه؟!هرچه شما گل نكرديد،ما صد برابرش دق كرديم!حرف زيادي با تو ندارم،نه اعصابي باقي ست نه اميدي و نه حتي اشكي.بگذار همه به من بخندند كه براي تو نامه مي نويسم.كجا بفرستم كه تمامت بخوانند؟!بايد فكر كنم!شايد در زمين،زميني كه براي درنياوردن اشكمان شنبه ي بعد در آن مي دوي و تلاش مي كني.جواب نده،لطفا" عمل كن!

به همه ات سلام برسان؛هركس كه جزيي از توست نه هركس كه خود را جزيي از تو مي داند.فكرش را بكن طرفدار يك تيم باشي،دل شوره هم داشته باشي آن وقت تيمت به يك تيم ...نه!نمي نويسم!تو كاري نداري؟حتما"!تشويق كه جز زندگي ماست.چشم؛ دعا هم مي كنيم!اشتباه همين است كه هنوز تشويقت مي كنيم و تكرار مي كنيم اين اشتباه را چرا كه اگر تكرار نكنيم،بي تعصبيم!تو هميشه قهرماني قهرمان ترين!خداحافظ تيم! 

+

پ ن 1:به چين باختيم!

پ ن 2:از قطبي خوشم مياد؛خوشحالم كه مايلي كهن نيست!

پ ن 3:تيممون نفرين شده!!!!

پ ن 4:براي صعود دعا كنيد!

پ ن 5:ديدن بازي با كره رو به خودم جهت پيشگيري از سكته ي قلبي حتمي(نوع جديدي از سكته هست!!)توصيه نمي كنم!

پ ن ۶:خصوصيه!!

پ ن ۷:با آبي نوشتم كه استقلاليتم(واژه رو حال كردين؟!)زير سوال نره يه وقت!!

پ ن ۸:من واقعا" واسه تيم محبوبم با رفتن قلعه نوعي و اومدن اين آقاههنگرانم!

پ ن ۹:گوشيم درست شد!!

پ ن ۱۰:اگه خسته نبودم تا پ ن 100000000 واستون مي نوشتم!

پر انرژي و نارنجي باشيد مثل فصل قشنگ پاييز...

يا علي

نمي دونم! شايد سلام ...

و چند نقطه چين ...

هميشه شروع سخته و سخت تر ميشه وقتي بخواي براي شروع به يه سري چيزا خاتمه بدي.

ساعت 22 شب سه شنبه ۵ خرداد ۱۳۸۸ كه من با بهت دارم تايپ مي كنم تا به دنياي جديدم رسميت ببخشم.

سالي كه گذشت،پر حادثه و عجيب بود.گرچه هنوز تا پايان سالم چهار ماه مونده اما مي خوام همين جا پروندشو ببندم.انقدر عجيب هستم كه بتونم تو يه سال دو سال متفاوت داشته باشم!هنوز 4 ماه تا پاييز بعد مونده و مي تونم طوري زندگي كنم كه افسوسشو نخورم بعد ها كه دفتر خاطرات ذهنمو ورق مي زنم.

براي خودم مي نويسم چون زنده ام و نفس مي كشم.چون حس قشنگ "بودن" دوباره تو وجودم جاري شده!

من هموني هستم كه مي خوام.تنهاي تنهاي تنها ...

تنها نه به اون معني كه خيليا فكر مي كنن.همون طور كه بودم!

قلبم يخ زده اما خوشحالم.انقدر كه طعم اين اين احساسو با هيچي كه هيچ!با همه چي هم عوض نمي كنم!! عوض نمي كنم.ديگه با غريبه ها مهربون نيستم،ديگه هيچ وقت سراغ آرامش رو تو وجود هيچ كس جز مقدساتم نمي گيرم.

من به احساسم،به زندگيم،به نفسم بدهكار نيستم چون تلاش كردم و با تمام وجودم خواستم اما ...

بگذريم!چون سه نقطه هاي اين مدلي ديگه برام مهم نيستن.

ديگه ناگفته هاي قلب و روحمو به هيچ كس جز خدا نميگم.ديگه سكوتمو واسه هيچ غريبه اي نمي شكنم.بذار بگن كه بي احساس و مغروري!بذار بگن كه عاطفه نداري!ديگه هيچي مهم نيست چون من شدم همون آدم گذشته!بهم بگيد رسپيناي سابق!

خداي پاكم!

منو به خاطر بدبودنم نه،به خاطر خوبي خودت ببخش!اگه خودتو ازم بگيري،هيچ هم نيستم پس هميشه نگاهم كن با مهربوني بي نظيرت.نذار براي تجربه ي عشق به كسي جز خودت پناه ببرم.

خداي خوبم!

رسپينا كوچولوي تو 9ماه اشتباه كرد اما حالا اومده كه ازت معذرت بخواد!اومدم سراغت چون مطمئنم به اندازه ي بي رحمي آدما،مهربوني.چون مي دونم خالص تر از هر موجودي تو دنيا دوستم داري پس بهم قدرت بده فراموش كنم و انر‍ژي و انگيزه ببخش تا بتونم از فردا همون طوري زندگي كنم كه تو مي خواي،عين قبل.بشم رسپينايي كه معجزه ي حضورتو احساس مي كرد ...

مي نويسم حتي اگه فقط خودم و خدا بخونيم و احساس كنيم.دنيام دوباره پاك پاك شد و تهي از عشق هاي زميني ...

دنيام الآن سفيد سفيده و من فقط به "اكنون" فكر مي كنم.گذشته و آينده هيچ اهميتي ندارن!

از مهربون ترين وجود دنيا مي خوام اجازه بده عشق بورزم اما فقط با خودش ...

ازش مي خوام مقدساتم رو برام نگه داره!

با تك تك سلول هاي بدنم پاييز رو احساس مي كنم تو زندگيم؛پر انرژيم!

+

پ ن 1: همه چيز تموم شد!

پ ن 2:همه چيز شروع شد!!

پ ن3:از وبلاگاي عاشقانه ي دو نفره متنفرم ...!!!

پ ن 4:از كسايي كه ديگه تو دنيام وجود ندارن،عذر مي خوام همين جا!

پ ن 5:فقط نگاه مي كنم ...