آمد رمضــان هســت دعا را اثری

دارد دل من شـور و نوای دگــری

ما بنده ي عاصی و گنهكار توییم

ای داور بخشنده به مــا كن نظری

+

پ ن : از همه ي دوستاي مهربونـــــــم التماس دعا دارم!

من و غــــروب و دلی بی قـــــرار ای بــاران   ببار مـثـل همیــــشه ... ببــــار ای باران ...

هـــــزار سال به پای تو اشــــک باریــــدم     به پـای خسته ی این نو چنــار ای بــاران

مـن از کــــــــویر غم انگیز عشق می آیم      مـن از کویـرم و انســـان تبار... ای بـاران

شنیـــــده ام که بـرایـم شــــــــراب آوردی     در آستـــــانه ی این شــــوره زار ای باران

کنـار پنجره؛من ... تو ... عجب هوایی بود    سـکوت و شعـــر و نـوای سـه تار ای باران

 شب است و خواب کم و انتظار بی پایان      هــــــزار سال به جایم ببـــــــار ای باران ...

بگذار ابری ترین شعرهایم را

با غریب ترین لهجه بخوانم

این عادت من است:

که هر غروب بر ایوان دلتنگیم می نشینم

و خویش را مرور می کنم ...

بارها دیده بودمت

آن چنان که آب را در آب    و آسمــــــان را در آبی   و سبــــز را در عشق ...

غبار ، آینه را تهمت بست

و گرنه

زمان ما بی امـــــــــــام نیست!

کجایی که دیدارت حقيقت محــــــض است؟

پاهایمان خشک است و دست هــــایمان بی تکلیف.

درختـــــان برگ ریزان دوری تــــواند

و قرن هاست که ایستاده اند 

تا جمالت را زانو زننـد.

شاخه ها،

سلامتی ات را هــــــر لحظه در قنوت اند! 

بیابان ها،فــــــراق تو را ترک خورده اند

و خــــــــروش می کنند دریــــــاها اضطراب دوری ات را.

 زمین آینه دار حضـــــور توست تا عظمتت را بر کهکشــــــــان ها ناز بـــــرد. 

فراموشی ، هدیه ي دشمنان توست

تا بشریت را

به خنده فریب دهنـــــد! 

ما چـــــراغانی می کنیم یادت را تا پادشاه شهر کوران بداند 

که چشم هــــایمان را فرشی ساخته ایم

تا هر چشمی چراغی باشد بر مقدم ظهــــورت ...

من زنــــده بودم اما ...... انگــــار مـــــرده بودم
از بس كه روزهــــا را با شـــب شمـــــرده بودم
يك عمـــــــر دور و تنهــــا... تنها به جرم اين كه
او سرسپرده مي خواست؛من دل سپرده بودم
يك عمــــــر مي شــد آري در ذره اي بگنجــــــم
از بس كه خويشتن را در خـــــــود فشرده بودم
در آن هــــواي دلگير ... وقتي غـــروب مي شـد
گويي به جاي خورشيــــــد من زخم خورده بودم
وقتي غروب مي شد .... وقتي غـروب مي شد
كاش آن غـــــروب هــا را از يـــــــاد برده بــــودم 

      برای همـــه ی افســـون ها و افســــانه ها در خاطـــر نگه می دارمت!

   تویی که نمی شناختمت به این آشنــــایی

                                              و حــــال می شناسمت به این تنهایی ...

            و امــــروز با یافتن نا یافته ها کارم سخـــت شد!

                                      به انـــــــدازه ی خلاصه کردن دنیـــــا کارم ســــخت شد!

   اما مـــــن ،هرگز به خلاصه کردن دنــــیا فکر نمی کـــردم ؛

                                                                   هرگز تا امــــروز ...

           تو حس سبز" دستان گره کـــرده در دستان هم " را به مـــن سپردی.

                  تــــو خلاصه شدی در من و من مختصـــر شدم در تـــــو

                                                          و " هرگز " ابدی شد تا همیشه!

                                از تـو ، تا تــــو ، با مــــــن ،

                                                              همیــــــــن و همیشـــــــه

                                                                                           تمــــــــام!